Widzę, widzę

Widzę, widzę (Ich seh, Ich seh), 2014, Severin Fiala, Veronika Franz, horror, thriller, Austria, (13-lip-18, Plenerowe Kino Perła, Lublin)

Po wypadku i pobycie w szpitalu matka wraca do domu i przejmuje opiekę nad 10-letnimi bliźniakami. Ci wkrótce dostrzegają zmianę zachowania rodzica: z łagodnej i kochającej przeistoczyła się w oschłą, dyscyplinującą, drażliwą i dbającą wyłącznie o własny komfort kobietą. Chłopcy wnet nabywają pewności o podmianie rodzicielki. Nie cofną się przed niczym, by odkryć prawdę, co stało się z ich prawdziwą matką. Dochodzi do przemocy, nie brakuje niespodziewanych, drastycznych scen, ale to przecież horror.

Film straszy lękiem opartym o dziecięce obawy związane z utratą poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji. Twórcom wychodzi to bardzo skutecznie, a dodatkowo tricki okazują się być wiarygodne, nieograne, po prostu świeże.

Czy opowiadana historia dzieje się naprawdę, czy jest senną projekcją któregoś z bohaterów i posiada ukryty, podwójny sens? Sugestie są nieodparte, a tropy pojawiają się liczne. Do widzów należy interpretacja i to podnosi wartość filmowego przedsięwzięcia ponad prostą zabawę. [6,5/10]

Widzę, widzę [Filmweb: 6,2/10 18 780 głosów; Imdb: 6,7/10 35 740 ocen; Rotten Tomatoes: Gwarantowanie świeży, 85% (To mroczny, gwałtowny i przesiąknięty strachem film, który jest idealny dla ekstremalnych entuzjastów horroru lub miłośników kina, którzy lubią oglądać filmy poprzez rozłożone palce.); Metascore: 81/100; mediakrytyk.pl: 6,6]