Boyhood

Boyhood, 2014, Richard Linklater, (dramat), USA, (18-cze-19, CK, Koło Filmowe Benshi, Lublin)

Horacowskie carpe diem - to zasada, która wybrzmiewa w kulminacyjnych momentach filmu i przyświecała reżyserowi (i scenarzyście obrazu zarazem) w trakcie blisko 13 lat gromadzenia zdjęć. Film to niezwykły, gdyż w naturalny, nieinwazyjny, rzeczywisty sposób opowiada o epizodycznych zdarzeniach z życia pewnej fikcyjnej rodziny, przeskakując z jednej chwili do następnej, często w ogóle z nich rezygnując, od jednego roku do kolejnego, nie mocując się z czasem, ale chwytając go w jego pięknym, zwiewnym, niepowtarzalnym wymiarze wiecznego przepływu.

Jak potoczne życie można pokazać w magnetyczny sposób? Ten film to ujawnia zyskując empatię widowni, mimo braku fabuły i akcji.

Aktorzy dorastają wraz z bohaterami. Od małych: rozkosznego sześcioletniego Masona (Ellar Coltrane) i niewiele starszej Tammy (Tamara Jolaine), aż po wkraczające w progi uniwersytetu i dorosłość - młodego, wiele obiecującego sobie i otoczeniu mężczyznę oraz rozkwitającą, urokliwą kobietę. Wraz z dziećmi starzeją się, ale jednocześnie także dojrzewają: matka Olivia (Patricia Arquette) oraz oddzielnie ojciec (Ethan Hawke).

Dzieło Linklatera stawia między innymi ważkie pytania o sens życia, ale czyni to nienachlanie, jakby mimochodem, w trakcie trywialnych, codziennych czynności, wydobywając refleksje z głów młodych ludzi. Całość sprawia wrażenie jakbyś obserwował fotografię: toczy się, rozwija i dojrzewa jak powiększenie w ciemni.
Wiarygodne, autentyczne, prawdziwe, niepodrabialne, budujące i mądre kino. Rzadki diament! [8/10]

Boyhood [Filmweb: 7,0/10 76 335 głosów; Imdb: 7,9/10 315 874 ocen; Rotten Tomatoes: Gwarantowanie świeży, 97%, (Epicki w skali technicznej, ale ekscytująco intymny w zakresie narracji - to rozległe dociekanie kondycji ludzkiej.); Metascore: 100/100; mediakrytyk.pl: 8,2]