Ja, Daniel Blake

Ja, Daniel Blake (I, Daniel Blake), 2016, Ken Loach, dramat, Wielka Brytania

    Czysty, klarowny film o skromnym, podstarzałym, schorowanym (serce) i ubogim materialnie stolarzu, ale potężnym - siłą swojej dobroci - jak dąb człowieku, o łagodnym sercu oraz empatycznym podejściu do najbliższego otoczenia. To także film o wszechwładzy, bezduszności I bezwzględności systemu opieki społecznej (taki światowy ZUS), który to stan częstokroć prowadzi do tragedii pojedynczych ludzi. Z powodu - między innymi - niespełniania kryteriów przyznawania pomocy lądują oni na ulicach, bez szans na powrót do poprzedniej, w miarę normalnej egzystencji.

    To również obraz o zagrożeniach pauperyzacji społeczeństwa I popadania w marazm bezrobocia, braku szans na wydobycie się na powierzchnię “normy funkcjonowania”. Zdawanie się na łaskę wiecznej pomocy od innych oraz potrzebie – za wszelka cenę – walki z popadaniem w stan nieuchronnie ciążącego na dno człowieczej biedy kloszarda. Poruszający, mądry i zapadający w duszę obraz z dobitnymi, choć skromnymi rolami  Dave’a Johnsa (Daniel Blake) oraz jego podopiecznej Hayley Squires (Katie, matka dwójki dzieci). 

    Film zdobył Złotą Palmę na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2016 roku dla najlepszego filmu oraz nagrody na innych festiwalach (Locarno, San Sebastian, Vancouver i Sztokholm). – Witek Rusin [7,5/10], (poprawiono i uaktualniono w sierpniu 2022)

Ja, Daniel Blake [Filmweb: 7,4 od 16 563 ocen; 6,2 od 19 ocen krytyków; Imdb: 7,8/10 od 60K ocen; Rotten Tomatoes: Gwarantowanie Świeży, 92%, "To kolejna dobrze opowiedziana historia w silnie populistycznej filmografii reżysera Kena Loacha"; Metascore: 78/100; mediakrytyk.pl: 7,6]