Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie

Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie (Perfetti sconosciuti), 2016, Paolo Genovese, dramat, komedia, Włochy, 97’, (4-sie-19, Kino Perła, Lublin; 7-mar-18; 5-cze-17)

Trzy pary i mężczyzna z klasy średniej spotykają się na sutej i przyjacielskiej kolacji u chirurga plastycznego i terapeutki, i za jej namową - i nie bez początkowych oporów - na czas posiłku, "odwiązują się” od swoich przenośnych urządzeń porozumiewania się ze światem, godząc na towarzyską weryfikację przybywających do nich wiadomości, rozmów, obrazków, anonsów, etc. Łatwo się domyślić, że zbuduje to kaskadę bulwersujących i nierzadko kontrowersyjnych ujawnień. Dalej spowoduje spięcia w całkowicie przewidywalnym, aczkolwiek w szczegółach intrygującym ciągu: nie ma wolnych od utrzymywania mniejszych lub większych tajemnic, perwersyjnych skłonności lub wstydliwych, choć tak czy siak, pożądanych kontaktów, czy niby zrozumiałego z wiadomych powodów nieujawniania preferencji ergo nic nadzwyczajnego nie dzieje się pod tym słońcem. Nawet autorzy, jakby przestraszeni swoją nadmierną śmiałością - porzucają komplikacje i piętrzenie zaskakujących ekspozycji na rzecz akceptacji ludzkich skłonności do ukrywania, niedopowiedzeń i posługiwania się zwykłym, a często ordynarnym kłamstwem w wersji rodzinnej - podsuwają alternatywny finał.

Dużo teatru i neurastenicznej wymiany zdań, za mało błyskotliwych i dowcipnych puent, ale kobiety są piękne (Kasia Smutniak – jako Eva), urokliwe (Benedetta Porcaroli – Sofia), bogate wewnętrznie (Alba Rohrwacher – Bianca), inteligentne (Anna Foglietta – Carlotta), a więc bez niepotrzebnych zahamowań szermują ironią, graniczącą z okruchami sarkazmu, a niektóre, wbrew przyjętej konwencji, pozostają - ku nieskrywanej satysfakcji recenzującego - tajemnicze do końca, a faceci, jak to faceci, nie wszyscy trzymają poziom, a niektórzy wręcz wymagają pilnych interwencji terapeutycznych.

Mimo powyższego to bardzo inteligentna, zjadliwa i miejscami bardzo zabawna satyra na ludzkie predylekcje do chorobliwej skrytości, notorycznego kłamstwa, pospolitej zdrady. Dodatkowo, uczynienie z pudełek telefonicznych centrum informacyjnego o wszelkiej aktywności człowieka plus uzależnienie własnego życia od ich technicznej umiejętności prowadzenia zastępczej komunikacji z bliźnim prowadzi do zgubnego oderwania człowieka od najbardziej zdrowej podstawy ludzkich relacji: zwykłej, w bezpośredniej fizycznie bliskości  rozmowy jednej osoby z drugą, z naturalną możliwością wariacji składu i osobniczego multiplikowania. [6,5/10]

Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie [Rotten Tomatoes: Świeży, 77%, bez zgodnej opinii); mediakrytyk.pl: 7,6; Filmweb: 7,7 145 608 głosów; IMDb: 7,7/10 144 347 ocen]