Jestem najlepsza. Ja, Tonya

                                 

Jestem najlepsza. Ja, Tonya, Craig Gillespie, 2017, dramat, biograficzny, sport, USA

cykl: 160

Błyskotliwie i dowcipnie opowiedziane losy amerykańskiej łyżwiarki figurowej. Od psychopatycznej matki po przemocowego męża plus frenetyczna Margot Robbie. – Witek Rusin, [🍅 w 71%]

Pociąg

 

Pociąg, Jerzy Kawalerowicz, 1959, melodramat, Polska

W ciągu 160 znaków:
Melodramat o tęsknocie, głodzie uczuć, nienasyceniu emocjonalnym i magicznym zarazem, samotności i potrzebie przyjaznego kontaktu. Kawalerowicz z ekipą na szczycie! – Witek Rusin [🍅 w 89%]

Bóg internetów

 

Bóg internetów, Joanna Satanowska, 2020, dokumentalizowany, Polska

Myślisz, że znasz sieć? Zobacz w jak zaskakujący, wciągający, przezabawny oraz świetnie pokierowany i aktorsko znakomicie odegrany sposób opowiada o nim ten tytuł. – Witek Rusin [8,5/10]

Silent Twins

 

Silent Twins, Agnieszka Smoczyńska, 2022, dramat, biograficzny, Polska, Wielka Brytania, USA

Wciągająco o historii niemych dla otoczenia bliźniaczek, z pomysłami oraz dużą ilością odniesień i asocjacji do kina i kultury plus adekwatna ścieżka dźwiękowa. [8/10]

Zwycięzca

 

Zwycięzca /Race, Stephen Hopkins, 2016, dramat, sportowy, Niemcy, Francja, Kanada

    Przybył, zobaczył i (metaforycznie) puścił pawia. Taki to jest film biograficzny o Jessie Owensie z 2016 roku. Schematyczny, mega w amerykańskiej, nieznośnej manierze wielkości i jedyności narodu zamorskiego oraz prościutki jak - nie przymierzając - konstrukcja propagandowej pałki. Szkoda niezmierna, bo historia czterokrotnego złotego medalisty z Olimpiady berlińskiej w 1936 roku, ciemnoskórego Jesse Owensa, to pełna chwały opowieść o triumfie różnorodnej, często kolorowej społeczności ludzkiej na planecie Ziemia nad złowrogą, nazistowską ideologią państwa niemieckiego – gospodarza igrzysk, wrogo nastawionego do jakiejkolwiek innej rasy niż aryjska.
    Twórcy filmu zadęli w tuby propagandowej narracji i wyszło z tego pomieszanie z poplątaniem.
–Agata Gąsior, Witek Rusin. [3/10]

Résumé w wersji 160 znaków

Przybył, zobaczył i zwrócił (hiperbolicznie). Schemat, w nieznośnej manierze wielkości i jedyności narodu zaoceannego oraz prościzna jak pałka od propagandy. _Agata Gąsior*, Witek Rusin, [3/10]

*Dodatkowe odniesienie: film wyprodukowano poza Stanami przez firmy z Kanady, Niemiec i Francji, reżyser i scenarzyści (Joe Shrapnel i Anna Waterhouse) są Brytyjczykami, a aktor (Stephan James) z Jamajki, ale to nie zmienia istoty druzgocącej opinii o wartościach filmu. Obcy Ameryce też potrafią zadąć w trąby na modłę hurra amerykańską ze szkodą dla wspaniałej historii Jessego Jamesa, dumy czarnoskórych oraz ponadczasowej wartości przesłania jaka z tej opowieści się wyłania.

Zwycięzca, [Rotten Tomatoes: ŚWIEŻY,  63%, "Wyścig nie jest tak ekscytująco szybki i zwinny jak jego temat, ale historia — i zwycięski występ Stephana Jamesa — wystarczy, by przenieść go do mety"; Metacritic: 56/100 metaoceny; mediakrytyk.pl: 6,9/10]

* Agata Gąsior, autorka osnowy i sedna opinii

                                                

IO

 

IO /EO, Jerzy Skolimowski, 2022, dramat, Polska, Włochy

IO Jerzego Skolimowskiego zadziwia bliskim kontaktem ze światem zwierząt ze wskazaniem na osiołka oraz jego melancholijne oczy. Wzruszające dla niektórych, woluntarystyczne dla innych, obojętne z odruchem niechęci dla czerwonych karków i wąsaczy spod bogobojnych znaków opresji, prawilności i ostrej dyscypliny. Dobre kino by z refleksją wrócić do domu i codzienności.
Gratulacje dla ekipy filmowej, zwłaszcza po nagrodach i towarzyszącym temu splendorze, ale jak powinszować sześciu różnym osłom, które zagrały w "IO" na rzecz spójnego i jednolitego wizerunku jednego o imieniu IO? Tak postawiony dylemat powiększa oryginalność i wyjątkowość obrazu. – Witek Rusin [🍅 w 81 %]

opinia w wersji 160 znaków.

IO Jerzego Skolimowskiego to dużo empatii do fauny, kilka utartych pomysłów mistrza oraz parę zagubionych wątków (np. włoski), ale ogląda się z dużą satysfakcją.

IO, [Rotten Tomatoes: GWARANTOWANIE ŚWIEŻY, 96%, "Odważnie aktualizując film Bressona z 1966 roku "Na los szczęścia, Baltazarze!" z doskonałym rezultatem, EO to dramat prowadzony przez osła, który uparcie pozostanie z tobą na długo po napisach końcowych."; Metacritic: 85/100 metaoceny – "Świat jest tajemniczym miejscem widzianym oczami zwierzęcia. IO, szary osioł o melancholijnych oczach, spotyka na swojej życiowej drodze dobrych i złych ludzi, doświadcza radości i bólu, znosi koło fortuny, które przypadkowo zamienia szczęście w katastrofę, a rozpacz w niespodziewaną błogość. Ale ani na chwilę nie traci swojej niewinności".; Mediakrytyk: 7,3/10]

PS. Wpis poprawiony i uzupełniony 25 stycznia 2023 roku.