Uciekający pociąg

                                                 

Uciekający pociąg /Runaway Train, Andrej Konczałowski, 1985, dramat, USA

Z cyklu 160 znaków:

„Uciekający pociąg” Andreja Konczałowskiego to metafora rozpędzonego naszego świata, który ma za nic szkody jakie powoduje i gna na złamanie karku ku przepaści._Witek Rusin [ 🍅  w 79%]

 

 

 

 

 

 

 

Taksówkarz

                                     

Taksówkarz /Taxi Driver, Martin Scorsese, 1976, dramat, USA

„Taksówkarz” - ryzykownie percepowany po raz nie wiadomo który - okazał się nadspodziewanie aktualny, świeży, nadal z poczuciem, że to znakomicie zrealizowany i całkiem przyjemnie - bez znudzenia - obejrzany. Głownie za sprawą uniwersalnego przesłania: w państwie dzieje się źle, toczy go choroba, niczym rak, ogarniając coraz szersze kręgi społeczeństwa i powinnością obywatela jest stanąć po stronie prawa, sprawiedliwości oraz innych utrwalonych wartości i dać wyraz swojego sprzeciwu poprzez energiczne działania. Bohater obrazu – były weteran wojny wietnamskiej – sprzeciwia się w swoisty sposób. Bierze w ręce broń i zamierza jej użyć przeciw – jak jemu się wydaje – źródłu zła i zgnilizny, czyli kandydatowi na prezydenta w najbliższych wyborach. Zamach w porę udaremniony przez ochronę powoduje, że Travis Bickle (ponadczasowy Robert DeNiro!) zmienia obiekt swojego „zainteresowania”. Zwraca się ku swoim świeżo poznanym znajomym: sutenerowi z latynoskim rodowodem Sportowi (dobry Harvey Keitel) oraz miejscu i ludziom związanym z uprawianym przez ferajnę procederowi. Z jednym wyjątkiem: nie przeciw młodocianej prostytutce Iris (debiut ekranowy Jodie Foster), której współczuł i starał się pomóc, m.in. poprzez odciągnięcie jej od jej przyjaciół organizujących "biznes" oraz od uprawiania „najstarszego zawodu świata”.
Kontrowersja polega na tym, że by naprawić świat bohater sam zadaje ból i cierpienie innym i niewiele zmienia to, że jego obiekty same są uwikłane w zło i bezprawie i właściwie same są sobie winne.
Jak w styczniu 2000 roku określił obraz recenzent Chicago Reader, Jonathan Rosenbaum : „Być może najbardziej porywający formalnie - a także najbardziej problematyczny moralnie i ideologicznie - film w karierze Martina Scorsese”. Z tą opinią trudno się nie zgodzić. _Witek Rusin [9/10]

 

PS. Tekst powyższy będzie do odnalezienia na portalu Rotten Tomatoes, a wkrótce także na IMDb. Naturalnie na odpowiednich kontach autora. 

 Z teki 160 znaków:

„Taksówkarz” oglądany po 46 latach od debiutu z obawą o śniedź, ale okazuje się, że nadal ekscytuje, jest aktualny i postrzegany z zaciekawieniem, jak przed laty. _Witek Rusin, [🍅 w 84 %]

 Taksówkarz - [Rotten Tomatoes: 96%, Gwarantowanie Świeży, "Obowiązkowy film dla miłośników kina, to arcydzieło Martina Scorsese jest równie mocne, co fascynujące, z Robertem De Niro w najlepszym wydaniu"; Metacritic:na podstawie 23 recenzji krytyków, Metascore 94/100, Mediakrytyk:7.8/10 od 4 krytyków; Filmweb: 8,6/10 od 33 krytyków]

 

 

 

 

 

Prześwietlenia

                                     

    „Prześwietlenia” – tak nazywała się wystawa Alicji Przybyszowskiej pokazana w Galerii Gardzienice na lubelskim Starym Mieście w listopadzie ubiegłego roku. "Prześwietlenia" to monochromatyczne prace polegające na  syntezie dwu lub kilku obrazów nakładanych w procesie powstawania finalnego powiększenia.

    Autorka sama przyznaje, że fotografie powstawały w całym okresie jej fascynacji fotografią. Nie trudno więc odnaleźć je wycyzelowanymi, dopieszczonymi i zadbanymi, skoro rodziły się tak długo. Dotyczą Łemkowszczyzny i zdarzeń z życia tej krainy: obrzędów sakralnych, zająć codziennych, rytuałów okazjonalnych plus architektury tej na południowym pograniczu Polski  położonej krainy. Kiedyś to były tętniące życiem wioski, dziś są na pozór pustymi dolinami, opuszczonymi przez mieszkańców sadami, samotnymi krzyżami i kwieciem z przyzagrodowych ogródków.

    By przyciągnąć uwagę widza Przybyszowska nakłada dwa odrębne obrazy i kondensuje w ten sposób zasób treści, jakie wyłapuje wzrok widza patrzącego na jej prace. Prawie jak Krzysztof Pruszkowski, który w latach 80. i 90. skupiał w swoich pracach wielość wizerunków w określonym gatunku oraz tematyce i eksponował całość pod wieloznacznym określeniem „Fotosynteza„ jako jeden obraz będący swoistą komasacją i wyrazicielem wyjątkowej wspólnoty. U Pruszkowskiego trudny w egzemplifikacji i wieloznaczeniowy, a u Alicji Przybyszowskiej znacznie bardziej czytelny i przystępniejszy. Czy przez to uboższy? Nie sądzę. Wszystko zależy od wnikliwości,  umiejętności analitycznego myślenia i wyobraźni widza, który obserwuje, wyciąga wnioski, analizuje i kontempluje fotografie.

    Alicja Przybyszowska poprzez bogactwo ikonograficzne, prostotę wyrazu i udatne kompozycje oddzielnych zdjęć oddziałuje na obserwatora równie skutecznie jak kiedyś robiły wrażenie na nim prace Pruszkowskiego. Silą prostoty, zawartych w artefaktach symboli, wiarygodnością ludzi, trwałością przedstawianych tradycji oraz urokiem prezentowanych miejsc. _Witek Rusin

 

    PS 1. Wernisaż wyjątkowo zaszczycił swoją obecnością - rzadko podczas otwarć w galerii pojawiający się - sam szef Ośrodka Praktyk Teatralnych Gardzienice, Włodzimierz Staniewski. To tylko potwierdza klasę artystki, poruszane wątki i zainteresowanie tematyką mniejszości etnicznych.

     PS 2. Fotografie dokumentalne ilustrujące wzmiankowaną ekspozycję są dziełem debiutującej na lubelskiej scenie medialnej młodej, utalentowanej i obiecującej przyszłe osiągnięcia studentki, Agaty Kalickiej. Jej zdjęcia publikujemy  - naturalną koleją rzeczy - za jej zgodą i aprobatą.

 

 

 

 

                        Włodzimierz Staniewski, Alicja Przybyszowska, Zuzanna Zubek-Gańska

                                                                         na zdjęciu: jak wyżej

 

    

 

 

     fot. Agata Kalicka

 

 

   fot. jak wyżej

 

 

   fot.  jak wyżej