Dzikie historie

Dzikie historie (Relatos Salvajes), 2014, Damián Szifron, komedia, dramat, thriller, Argentyna, Hiszpania, (12-lip-19, Kino Perła, Lublin)

Zwyczajni obywatele są sprawcami wydarzeń, które po filmie zapamiętamy, jako nieco nieprawdopodobny splot okoliczności, napięte do granic wytrzymałości emocje, poczucie krzywdy doznanej od bliźnich, dotknięte dumy osobiste, a w kulminacji spięcie z mocą potężnego wyładowania atmosferycznego.

Sześć nowel, różni bohaterowie, bliskie i złowróżbne motywacje: frustracja, złość i przemożna chęć pomsty za zniewagi, nadszarpnięte ego, domniemane szkody, nie do powstrzymania pragnienie odreagowania doznanych ran psychicznych i w konsekwencji – wzburzenie, uparta złośliwość, agresja werbalna oraz mentalna plus upór w bezsensownych odruchach, a nawet chęć fizycznej eliminacji przeciwnika – to drogowe zobrazowanie nieuchronnej kolejności wydarzeń w każdym z wątków.

Kelnerka podsycana przez cyniczną kucharkę na drodze do pomsty za ojcowskie krzywdy, pamiętliwy krytyk muzyczny złorzeczący z zazdrości będącemu na fali popularności lokalnemu szansoniście, inżynier budowlany - obecnie koordynujący wyburzenia aniżeli konstruujący nowe budowle - w mandatowym starciu z miejską machiną bezwzględnie ścigającą nieprawidłowo parkujących, poirytowany zachowaniem sąsiada na szosie menedżer w dążeniu do jego unicestwienia w czeluściach wodnej przepaści, potentat finansowy - w targach z chciwymi prawnikami - dążący do odsunięcia od własnego syna konsekwencji za spowodowanie śmiertelnego wypadku drogowego i wreszcie panna młoda podczas swojego weselnego przyjęcia impulsywnie poddająca się negatywnym podszeptom o zaprzeszłych romansach świeżo zaślubionego i na fali oburzenia oraz żądzy odegrania się rozpętująca werbalną oraz cukierniczą bijatykę.

Dojmująco cierpko-gorzkie doznania po zetknięciu się z przykładami odstręczających przywar i słabości ludzkich rozładowywane są dawkami kruczo czarnego humoru. Powoduje to zarazem, że kwitowaną salwami śmiechu percepcję agresywnych zachowań: sztyletowania, duszenia, wysadzania w powietrze czy weselnego okładania się pięściami lub weselnym tortem, widz odbiera bez uszczerbku na stanie jego władz psychicznych, gdyż w głębi swoich wnętrz nie stroni on od schadenfreude podczas obserwowania cudzych katastrof czy załamań. Nawet bardziej i dobitniej: nic tak dziko nie cieszy, jak zerkanie na wrzących z wściekłości bliźnich. Działa jak katharsis po zdaniu sobie sprawy, że to obraz nas samych postawionych w nadzwyczajnie udrapowanych sytuacjach.

Groteska, absurd, makabra, tragedia i ponura komedia, a wraz z nią oczyszczający śmiech mieszają się nawzajem, by stworzyć rzadki spektakl będący bolesną analizą stanu ludzkiego charakteru i poziomu targających nim emocji. Prawdopodobnie w każdym z nas drzemie potwór gotowy do wychynięcia na wolność i nieopanowanej wściekłości, gdy tylko dawka negatywnych doznań przekroczy granicę.

Nie sprawdzajcie tedy, w domowych pieleszach, ani na wolnym powietrzu czy w Was także są odpowiednie pokłady niekontrolowanego gniewu. Lepiej w zamian sięgnąć po porcję melisy, zaparzyć i małymi porcjami spożyć, poddając się w trakcie relaksowi oraz dogłębnym refleksjom po mentalnie pasjonującym, zaskakująco adekwatnym i błyskotliwie dowcipnym seansie „Dzikich historii”. Kino najwyższej próby! [8/10]

Dzikie historie [Filmweb: 7,6 115 272 głosów; Imdb: 8,1/10 152 666 ocen; Rotten Tomatoes: Gwarantowana świeżość, 94% (Dziwnie zabawne i rozkosznie obłąkane "Dzikie opowieści" to subwersywna satyra, która jest jednocześnie jednolicie zabawną antologią filmową.); Metascore:, 77/100; mediakrytyk.pl: 7,7]