7 psychopatów

7 psychopatów (Seven Psychopaths), 2012, Martin McDonagh, komedia, kryminalny, Wielka Brytania, (14-lip-19, Kino Perła, Lublin)

Przy łóżku szpitalnym, w którym śpi ciemnoskóra, starsza kobieta czuwa elegancki, siwiejący mężczyzna z fantazyjną apaszką pod szyją. Na twarzy mężczyzny maluje się troska pomieszana z niepokojem. Jego żona walczy z nowotworem i bólem wywołanym przez chorobę, więc lęk trawiący jego wnętrze jest naturalną reakcją kochającego męża. Jednak chwilę przed przybyciem do placówki mężczyzna ten odprowadził do drzwi domu, zamieszkałego przez kobietę w średnim wieku, psa na smyczy i zainkasował od właścicielki 500 dolarów tytułem „wdzięczności” za odnalezienie zguby. W rzeczywistości wspólnie z kolegą kilkanaście godzin temu celowo go porwali, by wymusić czy też wyłudzić za psinę niewielką rekompensatę. Taki mają sposób na życie w mieście Los Angeles, w słonecznej Kalifornii.

Ten w apaszce to Hans Kieslowski (Christopher Walken)– rodem z Polski, a jego kolega Billy (Sam Rockwell!) wiecznie i bezowocnie oczekuje na aktorskie angaże.

Tam, w centrum przemysłu kinematograficznego umieścił akcję swojego filmu Martin McDonagh, bo jego produkcja - tak czy siak - nawiązuje do świata tworzenia obrazów filmowych. W wywrotowym tonie, w parodystyczny sposób opowiada o tkwiącym w niemocy twórczej irlandzkim scenarzyście Martym (Colin Farrell), który boryka się ze scenariuszem filmowym o siedmiu psychopatach, a jego wcześniej wspomniani przyjaciele: Billy – lekkoduch, z rozbuchaną wyobraźnią oraz Hans – psi porywacz dla drobnych wyłudzeń, próbują mu w tym pomóc. Nabuzowani alkoholem (Marty), peyotlem (Hans) oraz nieposkromioną imaginacją (Billy) projektują przenikającą się z rzeczywistością fabułę, pełną przedziwnych, intrygujących i mocno pokręconych postaci. Wszystko po to, by poruszyć i zainspirować przyjaciela w jego chwilowej, kreatywnej zapaści i może samemu, co nieco, zabawić.

Obraz rozwija się na dwóch poziomach: rzeczywistym, związanym z porwaniem mikrego pieska japońskiej rasy shih tzu przez Billy’ego groźnemu szefowi gangsterskiej szajki, Charliemu (Woody Harreleson), a za którym właściciel tęskni niczym pensjonarka i zrobi wszystko, by zwierzątko do niego wróciło, więc tu akcja rozwija się dynamicznie, albowiem mafia nie próżnuje i uczyni wszystko, co potrzebne do osiągnięcia jej celów. Na scenę wkraczają kolejni realni goście.

W fikcji Billy pobudzony przez wyobraźnię podsuwa koledze kolejne postacie i nowe rozwiązania, gdyż obraz rozgrywa się też na drugim, fikcyjnym z planów: wietnamski weteran Wietkongu z walk z Amerykanami na drodze rodzinnej pomsty w Kalifornii wraz z wyjątkowo starannie wykształconą miejscową prostytutką, z której usług właśnie korzystał, tajemniczy gangster Zachariasz (Tom Waits) z królikiem na rękach poszukujący swej partnerki Maggie, z którą prowadził rajd po Ameryce za potrzebą anihilacji „okropnych ludzi”, zasępiony kwakier po utracie córki (Harry Dean Stanton) oraz inni.

Potok wydarzeń spiętrza się, wzajemnie przenika, przyrastają kolejne warstwy, części realne mieszają z wymyślonymi, a całość jest zaprawiona groteskowymi, absurdalnymi dialogami i podlana czarnym humorem. Nie wiadomo dokąd fabuła prowadzi, ani w którym ze światów aktualnie się znajdujemy. I nie o to idzie. Ważne, że wena literacka przyrasta, zapętlenie wątków, zdarzeń i figur przybiera postać węzła, którego rozładowaniem może być tylko wysyp przemocy oraz pokot trupów.

Finezyjna zabawa i kliszowa żonglerka kina ze samym sobą: gatunkami, konwencjami, stereotypami, z błyskotliwym dialogiem oraz smoliście czarnym humorem, bez nadmiaru erudycyjnych cytatów, w oszałamiającym tempie, ale zarazem w przyjaznym klimacie intelektualnego porozumienia z widzem – przez świadomość jego obeznania filmowych światów – oraz nieustannym puszczaniu doń oka.

Masochistycznie gorzkie, smoliście czarne i rozbrajająco śmieszne! To jest kino, nie do niezauważenia! [8/10]

7 psychopatów [Filmweb: 6,7 59 580 głosów; Imdb: 7,2/10 224 537 ocen; Rotten Tomatoes: Gwarantowana świeżość, 82% ("7 psychopatów" dostarcza szelmowski komentarz filmowy, oferując jednocześnie nagromadzoną porcję ostrego dialogu i nieokiełznanej przemocy.); Metascore:, 66/100; mediakrytyk.pl: 6,6]