Men

 

Men, Alex Garland, 2022, dramat, horror, Wielka Brytania

    Po koszmarnie tragicznej śmierci męża, Harper opuszcza Londyn i ląduje o cztery godziny drogi samochodem na angielskiej prowincji. W sielskim krajobrazie z lasem i rozległymi polami wokół zamierza odzyskać równowagę wewnętrzną i pozbyć się poczucia winy za zgon Jamesa. Już pierwszy dłuższy leśny rekonesans przynosi obawę o tajemnicze postacie pojawiające się na jej ścieżce, a wkrótce nagi jegomość ukaże się w obejściu, próbując wtargnąć do środka. W miejscowym pubie napotyka kilku mężczyzn w różnych wcieleniach, ale o jednakiej fizjonomii: policjant, barman, wreszcie Geoffrey, właściciel domu, w który pomieszkuje. Miejscowy pastor – również kolejna inkorporacja tego samego mężczyzny – obwinia ją o odrzucenie przeprosin męża za pobicie jej, i widzi w niej tą, za której przyczyną James zginął. Podopieczny duchownego, nie w pełni sprawny młodzieniec obrzuca ją wyzwiskami, oprócz tego, że źle mu z oczu patrzy. Wkrótce następuje  seria kolejnych wizyt  nieznanych postaci męskich i pragnienia Harper o ukojenie, zapomnienie i powrót sił witalnych pryska. Jaki jest sens męskiej, szowinistycznej agresji? Co takiego zdarzyło się w życiu Harper, że prześladuje ją stado zmutowanych samców o jednakiej fizys.

    Trywialne zakończenie małżeństwa rozwodem, traumę po wypadku i makabrycznym zejściu Jamesa, próbę powrotu do stabilizacji psychicznej i zapomnienie reżyser i zarazem scenarzysta Alex Garland ubiera w kostium horroru, by w nowej szacie opowiedzieć i pokazać nam starą jak świat historię o rozstaniu dwojga ludzi. Narastające zagrożenie potęguje w prześladowanej kobiecie strach, a jednocześnie ujawnia dziwne moce drzemiące w odrzuconym mężczyźnie, który mimo zgonu z zaświatów pragnie nadal kontrolować Harper zgodnie z wcześniej wypowiedzianym ostrzeżeniem o wiecznym pozostawaniu z nią w związku.

    Kobieta nie może uwolnić się poczucia winy, a jej głowa z wracającymi jak bumerang mrocznymi i ponurymi wspomnieniami kreuje kolejne fantasmagoryczne wizje, w których były maż dokonuje na niej mrożącej krew w żyłach i mocno przerażającej wendetty. Nie sposób się uwolnić od narastającego strachu z powodu nieuchronnego odwetu, nawet jeśli bardzo się pragnie ukojenia. Sprzysiężenie nadrealnych mocy z trudno kontrolowalnym mózgiem płata nie do przezwyciężenia figle i wciska w fotele coraz głębiej i głębiej.

    Uznanie należy się reżyserowi za elementy body horroru rodem z filmów David Cronenberga, przerażające, twórczo rozwijane w ciągi nieprawdopodobnych zdarzeń, plastycznie ekscytujące, wciągające i obezwładniające zarazem. To się ogląda!

    Osobne aplauzy paść muszą pod adresem aktora multiplikującego postacie stalkujących Harper męskich szowinistów: Rory Kinnear w roli Geoffrey’a oraz reszty osobników z głowy kobiety oraz zaświatów. Napracował się facet rzeczywiście za kilku i zasłużył sobie na sowitą gażę. Jessie Buckley w roli Harper, delikatnej i podatnej na zastraszanie, ale uparcie dążącej do wyprowadzenia swojego stanu psychicznego na prostą i nie cofającą się przed obroną, a zadająca ciosy napastnikom, czym zjednuje sobie sympatię widowni. 

    Nasycony symbolicznymi artefaktami film (płaskorzeźby ze świątyni, ciąża przyjaciółki, florystyczne stylizacje na głowie jednego z monstrów, narodziny multiplikujących się potworów poprzez przedziwne naturalne otwory w człowieczym ciele i te całkowicie pozbawione realnej weryfikacji) może tworzyć wielointerpretacyjny pogłos. Utwierdza to recenzenta w przekonaniu o walorze zupełnie nowego podejścia do wcześniej zapoznanego problemu. – Witek Rusin [7,5/10]

Men, [Rotten Tomatoes: ŚWIEŻY, 68% "Jeśli jego narracyjny i tematyczny zasięg czasami przekracza jego możliwości, magnetyczne występy gwiezdnej obsady pomagają filmowi "Men" w pełni wykorzystać jego horrorowe prowokacje", Metacritic: 65/100; Mediakrytyk:  7,0/10]