Na rauszu

 

Na rauszu /Drunk, Thomas Vinterberg, 2020, komedia, dramat, Dania, Holandia, Szwecja

Czterech kolegów z pracy (szkoła) ulega argumentacji jednego z nich o za małej zawartości alkoholu we krwi człowieka - a jego zwiększenie przyniosłoby poprawę nastroju - i przystępuje do eksperymentu z codziennym spożywaniem wysokoprocentowych trunków. Początkowo wyniki są pozytywne, rośnie afirmacja życia, poprawia się atmosfera w klasie jednego z nich. W miarę rozwoju „badań” zdarzają się całkowite zamroczenia, incydenty w stanie pełnego upojenia, nocne moczenie łóżka, kąpiele w portowym akwenie w ubraniu, ostre wymiany zdań w rodzinie pomiędzy małżonkami, objawy zawstydzenia po stronie progenitury. Eksperymentatorzy nie zaprzestając podejmowania kolejnych wysiłków badawczych – nawet wbrew ostrzeżeniom większości otoczenia – bagatelizując rady życzliwych, wstępują na schematyczny szlak pychy kroczącej przed upadkiem. Tragedia o poważnych następstwach wisi w gęstych od wyziewów poalkoholowych oraz ogólnego napięcia w powietrzu.

Finalne przesłanie, mgliste i niejednoznaczne ma jednakże tę pozytywną stronę, że oprócz ewidentnych strat i całkowitego fiaska pseudo naukowych testów: jedna ofiara w stanie definitywnego zejścia, jeden całkowity rozkład małżeństwa, poważny kryzys w drugiej rodzinie – to, jednakże,  niejako po drodze – młody, potencjalny naśladowca, uczeń wydobywa się z zastoju psychicznego, staje na nogach i uzyskuje pewność własnego ja i w efekcie zalicza trudne do przebrnięcia egzaminy.

Film pachnie komediodramatem, więc nie brakuje w nim żartów, ale najczęściej dowcipy nie szybują nazbyt wysoko. Uprasza się widzów o ograniczone do poczucia humoru twórców zaufanie, by uniknąć rozczarowań, skrzywionych min oraz głębszych urazów mentalnych.

Zasmucać musi i niepokoić widok butelek i innych naczyń z naprocentowanymi napojami w rękach młodzieży na fieście po zakończeniu egzaminów zaliczeniowych. I niewiele tu pomagają iście baletowo-ekwilibrystyczne popisy Mikelsena, bez żadnych pojemników z płynem w dłoni, w zwolnionym tempie pokazywane. Gorzki wydźwięk obrazu oraz czasów w ogóle!

Wyraziste, wiarygodne i przekonujące kreacje, pod wiodącym przywództwem powyżej wspomnianego Matsa Mikelsena (Martin). Pozostali: Thomas Bo Larsen jako Tommy, Magnus Millang w roli Nikolaja i Lars Ranthe (Peter) w niczym mu nie ustępują i trzymają poziom artystyczny pomimo chwiejnego tematu.

Na marginesie oraz na potwierdzenie zachowania klasy filmu nie można nie wspomnieć, że otrzymał w 2021 roku Oscara dla najlepszej produkcji międzynarodowej! Thomas Vinterberg nie mógł być bardziej uhonorowany.

Na zdrowie! Pytanie jednakże ciśnie się na usta: dlaczego mawia się, że „Chaim z Siulimem puścili chatę z dymem”? – Witek Rusin [6/10]

Na rauszu, [Rotten Tomatoes: GWARANTOWANIE ŚWIEŻY, 92%, „Weź jedną część zręcznie wyreżyserowanej tragikomedii, dodaj odrobinę Madsa Mikkelsena w klasycznej formie, a otrzymasz kolejną rundę – odurzające spojrzenie na kryzys wieku średniego”; metaocena z metacritic.com: 79/100; Mediakrytyk: 8,0/10]

PS. Tekst znajdzie swoje miejsce na portalach: Rotten Tomatoes i IMDb. Wkrótce.

Z teki résumé_160:

"Skandynawskie wyobrażenia o implikacjach stałego zażywania napojów wysokoprocentowych. Ekscesy, niskolotne żarty, dramatyczne manowce oraz ogólne zażenowanie".